Sitrettin Abi sorar

Bak kardeşim, bu his sana yabancı değil — bana da yabancı değildi. İlk yıllarda ben de öyle bakışlara maruz kaldım. Ama şunu öğrendim: Küçümseme genellikle cehaletten gelir, kötülükten değil.

Yapacağın şey basit ama zor: İşini o kadar iyi yap ki görmezden gelinmek imkânsız olsun. Almanya'da performans konuşur. Bir süre sonra o bakışlar değişir — ya saygıya dönüşür, ya da sen zaten daha iyi bir yere geçmişsindir.

Ama bir de şunu sor kendine: Bu his senden mi geliyor, yoksa gerçekten bir haksızlık mı var? İkisi çok farklı şeyler. Eğer gerçek bir haksızlık varsa, Betriebsrat'a git. Sendika var bunun için.

Bu soruyu ilk kez sorduğumda otuz yaşındaydım. Şimdi altmışımı geçtim. Ve sana söyleyeyim: Bu soru seni küçültmüyor — büyütüyor.

İki kültürün içinde büyümek bir eksiklik değil, bir çoğalma. Sen iki dil düşünürsün, iki bakış açısıyla değerlendirirsin, iki müzik kulaklarında çalar. Bu bir karışıklık değil — bu bir zenginlik.

Ama biliyorum, bazen ağır geliyor. Türkiye'ye gittiğinde "Almancı" diyorlar, burada "yabancı." İkisi de yanlış. Sen ne birisin ne öbürü — ikisi de sensin. Ve zamanla göreceksin: Bu "arada kalma" hali, en özgür hal.